Eigenlijk is HL7 pas vanaf 2000, bij de publicatie van versie 2.4, een echte Internationale Standaard. In die versie zijn namelijk expliciet de eisen van meerdere landen als natuurlijk onderdeel van de standaard opgenomen. Tot die tijd werden er afspraken gemaakt hoe de Amerikaanse standaard in andere landen gebruikt kon worden. HL7 versie 3 is vanaf het begin als Internationale Standaard opgezet, met inbreng vanuit een veelheid aan landen. Elke nieuwe release kunnen er weer nieuwe eisen en commentaren worden ingebracht, vanuit de ervaringen in de praktijk.

Dat is meteen het tweede kenmerk van een Internationale Standaard: hij wordt daadwerkelijk in de praktijk van meerdere landen toegepast, is daar ook bruikbaar en levert daar ook toegevoegde waarde. De ruim 30 landenorganisaties die bij HL7 International zijn aangesloten zorgen voor de vertaling en de localisatie van de standaard. Met localisatie bedoelen we het toevoegen van afspraken aan de internationale standaard die nodig zijn om binnen het eigen land aan de bestaande praktijk of aan wet- en regelgeving te kunnen voldoen.

Een derde manier om naar Internationale Standaarden te kijken is vanuit het ISO perspectief. Er zijn een heel aantal landen die vinden dat de HL7 standaard een ISO standaard zou moeten zijn, en een aantal van de HL7 standaarden, waaronder het RIM, de datatypes en het EHR-S FM zijn ook door ISO overgenomen of met ISO gezamenlijk ontwikkeld. Maar er zijn meer internationale organisaties dan alleen ISO. De belangrijkste standaardisatie organisaties rondom zorginformatie werken internationaal samen in de Joint Intitiative Council, van waaruit gezamenlijke projecten worden ondernomen met twee of meer van de deelnemende organisaties. Het werkprogramma van de Joint Initiative Council staat op hun website.